پارچه های غیر بافته حاوی رشته های در هم تنیده نیستند، اما ساختار داخلی سازمان یافته ای دارند. این پارچه ها از کنار هم قرار دادن الیاف و ترکیب آنها به پارچه ای چسبناک مانند مواد با حرارت، شیمی یا فشار ساخته می شوند. بر خلاف مواد سنتی، مانند پنبه، کتان، پشم و ابریشم؛ پارچه های نبافته نیازی به بافتن یا نمد بافت ندارند که یکی از رایج ترین نمونه های پارچه های نبافته است. با هم زدن الیاف در محلول تا زمانی که در یک پارچه متراکم به هم متصل شوند، ساخته می شود.
پارچههای نبافته مختلفی وجود دارند که عمدتاً با روش اتصال الیاف به یکدیگر تعریف میشوند: پیوند مکانیکی (سیمپیچ رشته)، پیوند شیمیایی (الیاف از نظر شیمیایی توسط ترکیبات چسب به یکدیگر متصل میشوند) یا پیوند حرارتی (الیاف با نقطه ذوب پایین استفاده میشوند. و الیاف با حرارت دادن یکدیگر را ذوب می کنند). پارچههای بهدستآمده وجه اشتراک چندانی ندارند، به جز اینکه به عنوان پارچههای نبافته طبقهبندی میشوند. اجزای غیر بافته شده مانند: تکنیکهای انتخاب الیاف، تشکیل شبکه، پیوند و تکمیل را میتوان برای دستکاری خواص پارچه یا مهندسی معکوس پارچه با توجه به نیازهای عملکردی تغییر داد.
اگرچه می توان گفت که برخی از مواد غیر بافته را می توان در طبیعت یافت، مانند تار عنکبوت، پیله و لانه پرندگان، اولین دسته از پارچه های نبافته در دهه 1940 شروع به استفاده در تولید کرد.
پارچه های نبافته سبک تر و ضعیف تر از پارچه های بافته شده یا بافتنی هستند. به عنوان یک نوع ماده، مواد نبافته حافظه و مقاومت شستشو ضعیفی دارند، بنابراین برای تولید لباس های بادوام مناسب نیستند. بیشتر پارچه های نبافته برای کاربردهای یکبار مصرف استفاده می شود. با این حال، با توجه به تطبیق پذیری و هزینه پایین تولید منسوجات نبافته، استفاده از منسوجات نبافته مزایایی نیز دارد.
پارچه های نبافته به طور گسترده در صنایع مختلف استفاده می شود. در صنعت پزشکی، پارچه های نبافته لباس های ایزوله، لباس های جراحی و بسته بندی های پزشکی تولید می کنند. در صنعت فرش از آنها به عنوان آستر فرش استفاده می شود. ویژگی های آن نیز به طور گسترده در کشاورزی، ساخت و ساز، خودرو و سایر صنایع استفاده می شود.
از نظر مد، پارچه های نبافته عمدتاً برای تولید پارچه آستر، عایق و لباس محافظ، لباس کار صنعتی، لباس محافظ شیمیایی، اجزای کفش و غیره استفاده می شود.